مامقصرایم . ما بدهکاریم. بدهکار یک زندگی بی هدف . مقصر یک جریان بی ثمر. هدف هایی را که در زیر سایه ی یک نگاه گیرا از دور می پاییم شاید از بی مزه ترین خواستگاه های ما باشد. نسل ما از تمام عالم بدهکار است. اما هر چه جلو می رود ، هرچه به نیاز هایش دامن می زند و هرچه از خود دوری می کند ، بدهکارتر می شود. تو می خواهی باشی. تو می خواهی حرف بزنی. تو می خواهی بدانی چرا این دنیا این قدر با تو غریبه است. توان یک لحظه آرامش از تو سلب شده. آن قدر بی هدف به دور خود می چرخی تا سر انجام از این همه چرخش حالت به هم می خورد. زمین می افتی. دردی را احساس می کنی. منتظر می مانی تا یکی دستش را به سویت دراز کند. تو نمی دانی از کدام قماشی. یا بهتر بگویم ، آوسنه ی تو چه چیزی را در خود پنهان کرده ؟ اینکه تو از نسلی بر آمدی که سراسر اضطراب بود و تشویش ؟ یا اینکه ..... نه . نمی خواهم ملامتت کنم. دوست ندارم تو را با کسی مقایسه کنم. تو حکایتی بس عیجب داری. حکایت گشتن و گشتن و گشتن. رفتن و رفتن و نرسیدن. لبخند می زنی. گریه می کنی. مشتت را به دیوار می کوبی و تا سر حد جنون فریاد می کشی. می خواهی فریادت را همه بشنونن. اما آنقدر بی صدا عربده می زنی که کسی یا چیزی غیر از طپش قلبت ، پژواک این فریاد نیست. تو را لال نکرده اند. تو را ملامت نکرده اند. تو لال به دنیا آمده ای . بی زبان . بی پناه . حتی به هم نسلت هم اعتماد نداری. حرفی نمی زنی. بغض می کنی. عقده ها را درونت سامان می دهی و حتی فرصت شکاف یک حقیقت بزرگ را هم نداری. می روی . می آیی . به هر کس که برسی ، دستت را دراز می کنی. نه . تو گدا نیستی. و یا شاید هم هستی. نمی شود به روشنی چیزی را عنوان کرد. تو همانطور که هستی ، نیستی . سالها می گذرد و از پس هم اتفاقها می آید. می گویند فردا مال شما. زندگی مال شما. به پایین پل می نگری. دخترکی یا شاید پسرکی. نامه به دست غرق در خون ، آخرین دست و پا ها را می زند. آن نامه چه می تواند باشد غیر از دعوت نامه ای برای فردا ؟ مگر نه اینکه فردا مال ماست. پس چرا او در مرگ غوطه ور است؟ و یا شاید فردای ما همان مرگ امروز اوست. پس چه خوب خواهد شد اگر قبل از رسیدن سال جدید ما هم آغوشی در پیکره ی مرگ دست و پا کنیم تا از این سرگردانی رهایی یابیم. رهایی یکی باید ، باشه شاید.